Ölümden söz ederken aslında neyden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki, her boş ânı yokluğuyla dolduruyor.
Sen yoksun ya kimse gözüme renkli gözükmüyor.
Her yüz siyah beyaz, tatsız, suratsız.
Kimse gülmeyi bilmiyor, konuşurken kimsenin derin çukurları yokmuş gibi...