Herkes kendine göre bir şeyi ya da bir şeyleri sever. Kimisi malı mülkü, kimisi güzel döşenmiş evleri, Kimisi kuşları, Kimisi altları ve at binmeyi, Kimisi kitapları ve sayfaları arasında gezinmeyi, Kimisi sessiz köpekleri, Kimisi köpekliği Kimisi de kadınları sever.
Ben de kavalı severim. Hep onun sırtını sıvazlaması severim. Kavalimla artık arkamda kalan günlere dönmek isterim. Yine oralara gitmek ,yine eski zamanları şeyleri aramak isterim.
Bende destan ve stranlarımız gibi eskiyim. Düne aidim bugüne değil. Bugünle hiç bir ilişkim yok. Gerçeği söylemeliyim;
Bu bana mutluluk da veriyor. Çünkü dünya yıkıma doğru gidiyor.
Yaşanmış anların bazi duygu ve sezgilerini sonradan sözcüklerle canlandırmayız. Öyle görünüyor ki insan yaşamalı ve yalniz kendine, evet yalnız kendine saklamalı..