GÜNEŞŞŞ
@Mavima
Analizdeki gerçek zorluk zihinsel kavrayış değil, hastanın direnmeleriyle uğraşma sorunudur. Bunun, kendi kendine analiz içinde geçerli olduğuna inanıyorum.
Kendimizi tek önemli şey olarak düşünmek , kendimizi ciddiye almaktan kökten farklıdır. İlk tutum özün şişirilmiş, gözde büyütülmüş bir imajından kaynaklanır; ikincisi ise gerçek öze ve gelişmesine karşılık gelir.
Bir iç gözlemin dolaylı bir sonucu olarak kendiliğinden gerçekleşen değişmeler de vardır. Her kaygı kaynağı gücünü yitirir yitirmez hastanın zorlanımlı ihtiyaçları da azalacaktır. Bastırılmış bir küçük düşürülmüş olma duygusu görülüp anlaşıldığı an, dostluğun arzu edilir oluşuna henüz değinilmemiş bile olsa, bunu, kendiliğinden büyük bir dostluk izleyecektir. Eğer bir başarısızlık korkusu kavranıp azaltılırsa kişi kendiliğinden daha etkin olacak ve o güne dek bilinçsizce kaçındığı riskleri göze alacaktır.
Bir bastırmanın kaldırılması eyleme giden yolu açar. Bir çaba ya da duygu bastırıldığı sürece birey bir çıkmaza girmiş demektir.