Baharlarımız çaldılar
sevgilim
bize mevsimin kışı kaldı.
Bu yüzden sana yolların çıkmaz sokaklara vardığı
yerlerden yazıyorum.
Buralarda sokak lambası yok,evler eski.
Bir sözden ötekine bütün sözlerde pis bir küf kokusu var.
Senin yanına gelmek ne mümkün,köşe başlarını tuttular.
Elin başka ele düştüğünden beri
duvarlara yazmaz oldu mahalledeki çocuklar,
pencere kenarı çiçekleri soldu,
rafa kalktı sevdalar.
Çorak topraklardan ince bir sızı gibi akıyor
inandığım her şey
bu memlekette artık kimse eskisi kadar güzel değil.
Ben de kapattım televizyonu,
duvarlara bakıyorum.
Duvara bakmak güzel sevgilim
duvarlara sarılmak da.
Tam bir deli cesareti şu tutunma çabam
anlayacağın
oysa doğduğum andan beri bir kavganın içindeyim
milim milim yanıyorum otobüs duraklarında hatta kavruluyor içim kavrulmasına da
ilacı yok.
Çaresi yok.
Çünkü çarelerimizi bile çaldılar sevgilim.
Çarelerimizin yanında umutlarımızı da.
Yine de bu deli ayazda büyük bir itina ile
atlıyorum yarıklardan,
sırf düşmemek için yokluğa,