Kendime bir türlü anlatamadım. Anlamadı kalın kafam. Ne desem olmadı. Özlemek çok garip bir duygu. Çok çılgın. Çok acıklı. Çok yoğun, çilek reçeli gibi koyu. Ateş ne kadar çoksa o kadar yapışkan.
Anlardan ibaretti hayat. Bir şeylerin yer değiştirdiği, yitirildiği, farkına varıldığı, unutulduğu anlardan ibaret. Diğer sonsuz anların belki hiç kıymeti yok. Ama bazı anlar gözle görülecek, elle tutulacak, koklanacak kadar keskin.
Bir an, tıpkı o toz tanesine benzeyen küçük bir an, insanın içinde bir şeyin tamamen yitmesine neden olabiliyormuş. O andan önce, o oradayken o geliyor, siz ona “an” diyorsunuz ve sonra yitiyor.
Mesafe. Evet. Mesafe çok mühim. İçinden bakarsan görünmüyor lakin biraz uzaktan bakarsan gerçekler olduğu gibi duruyor karşında. Kim bilir neleri fark edemiyoruz çok yakından baktığımız için? Hatta kendimizi bile!