Ay’a ve yıldızlara bakarken o gizemi, o problemi düşünüyorum: Kimim ben? Neyim ben? Nereden geldim? Neden varım? Bir kaza mıyım? Kendiliğimden mi ortaya çıktım, yoksa maksatlı mıydı bu?
Gecedir derdi. Gece gibidir kalışının rengi. Ve çoktan kefenlenmiştir aşk mevsiminin gülleri. Gidiştir ya aşk kendinden kendi uzağına, gölgenden başka bir gölgenin küflü kucağına. Gidiştir ya aşk hani özünden can ocağına.
Bu aşk akıl yürütmelerin ve istatistiğin bir ürünü değil. Sadece doğuveriyor insanın içinde -kimse nereden çıktığını bilmiyor- ve izah edilemiyor. İzah edilmesine de gerek yok.