İnsan olmaktan yorulur bazen insan. Hayat yorar, aşk yorar, yalnızlık yorar, kalabalık yorar, gelen yorar, giden yorar... Sana sunulan hiçbirşeye alışma bu yüzden. Terk edenler yorar...
Koca bir kış geçti. Aynı zamanda bir normalleşme süreciydi bu. Ölümlere alışıldı. Yeni duygulara yer açıldı. Eskiler gelip eski yerini aldı. Hayat rutin seyrine girdi...
Hayat en çok yumuşak yürekli insanları eziyor, taş kalpli olmayı reddettiğim için gidiyorum. Lüzumsuz bir lambaydı hayatım; söndürdüm ve gidiyorum. Olmadığınız tek yer orası. Hiçbirşey bırakmıyorum ardımda; zaten bir hiçten ne kalabilir ki geriye?...
Hoşça kal sevdiceğim ve unutama beni...