Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.
Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçınıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz? Niçin ilk gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçındığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verim gönül rahatlığıyla öteye geçiveriyoruz?
Bütün teessürlerimiz, düş kırıklıklarını, hiddetlerimiz karşımıza çıkan hadiselerin, anlaşılmadı beklenmedik taraflarınadır. Her şeye hazır bulunan ve kimden gelebileceğini bir insanı sarsmak mümkün müdür?