Doğru insanı ararken girilen şekil şemal, bizi onun için doğru olmaktan çıkarır aslında. En doğru, en doğal olandır. Bunu unutur, o bizi yüzlerce metreden seçsin diye kendimizi şatafata boğarız. Olduğumuzun dışına çıkarız.
Bu sebeple bekleyiş kaybettirir, ha keza arayış da. Çünkü gerçek, yağmuru seyrederken yalnızlığa ağlamaktır.
Doğru insan o anı içten içe bilen ve bu anı silmek için emek verendir.
Doğru insan biz teklif etmeden ders çalıştıran, hava soğuduğunda ceketini verendir. Doğru insan yalındır, doğaldır. Aramak ya da beklemek değil, aslolan görebilmektir.
Herkes için doğru insan vardır, önemli olan omzunuza bırakılan ceketin sıcaklığı hissedebilmektir.