Mehrac Abdurahmanli

bu şehirde yaşamak zor
bu şehirde yaşamak çok zor, hatta yolda yürümek, otobüse, metroya, arabaya binmek kısacası her şey zor bu şehirde. mesela ben ekmek almak da bile zorluk çekiyorum. neden biliyormusun dostum? çünki, insanları ,dostum, insanları mutsuz bu şehrin her kes stresli her kes yorgun. herkes bıkmış ve de her kes haklıyken haksız ve de kimse güvenmiyor kimseye sanki. o hale geldim ki artık birine yardım eden bir kimseyi gördüyüm zaman içimden alkışlamak geliyor zor tutuyorum kendimi. artık insanlığa çok az rastlıyorum sokaklarda hatta içimde bile bulmakta zorlanıyorum onu. galiba bizim buralara çok sık gelmiyor. herhalde insanlıkda tanıdığım tüm insanlar gibi daha iyi bir hayat için gelişmiş ülkelerde yaşamak istiyor ve bu yüzden çok az tatillerde falan uğruyor bizim buralara. tabii bunlar sadece birer tahminden ibaretdir amma siz yinede onu görürseniz bizlere uğramasını söyleyin lütfen çünki gerçekten çok ihtiyacımız var. mesela aslında 1 otobüse 15 kişi her kişiyeyse 1 adet insanlık düşmeli olduğuna hesaplanmışdır amma elimizde yeteri kadar insanlık olmadığından devletimiz her otobüse 5 tane insanlık ayıra bilmiştir. fakat otobüs şöförlerimizde yeteri kadar para olmadığından her otobüse 15 değil 35 tane insan bindirmişler ve bu durumda 7 kişiye bir insanlık düşmüştür ve insanlarımız da bu insanlığı paylaşamadığından kavga etmeye başlamışlar ve ilk kez dünyada insanlık yüzünden kavgalar bu nedenle çıkmıştır. ve bu durumun gittikçe daha da kötüleşmesi sonucunda ülkemizin ireligörüşlü insanları ya kenardan insanlık ithalinin (ki kenarda da yeteri kadar insanlık bulunmuyor) ya da ülkemizde insanlık üretiminin başlaması gerektiğini söylüyor. ve bizler de insanlığı büyük sevgi ve merakla bekliyoruz. ve sonda bu karışık ve anlaşılmaz yazıyı okuyan her kese teşekkürler
1000Kitap