" Çocukken güneş olmak isterdim,
Sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak.
Çünkü Güneş'ten sıcaktı kalbim.
Büyüdüm derken...
Yaşam denen ayazda üşüdüm.
Soğudu buza döndü kalbim..
Ne ' güneş ' olabildim,
Ne ' çocuk' kalabildim.
Özdemir Asaf
" Anladım ki insanlar ; susanı korkak, görmezden geleni aptal, affetmeyi bileni çantada keklik sanıyorlar. Oysa ki biz istediğimiz kadar hayatımızdalar. Göz yumduğumuz kadar dürüstler ve sustuğumuz kadar insanlar. "
Şems-i Tebrizi
