Hayır,bir kitap okumuyorum bu sefer. Ben anonim bir yazar olarak kitap yazıyorum.Adımı sadece çok az kişi biliyor benim.Laptopumu çıkarıp topuklu ayakkabılarımın sesinden güç alıp modern bir kafede kahvemi yudumlayarak yazmıyorum bu kitapları. Botlarım çamur içindeyken bazen elektriksiz mum ışığındayken bazen korkarken tek başıma yabancı bir memlekette bağlarımdan uzak yazıyorum ben bu hikayeyi. Çok zorluyor beni inanın… Ellerim babamın evindeki gibi gül kokmuyor artık, kömür kokuyor,tezek kokuyor, odun kokuyor…
İçim de kokuyor artık korku kokuyor, yalnızlık kokuyor…Çalıkuşundaki Feride’yim ben ya da Vurun kahpedeki Aliye…Belki bir gün bir hastane odasında denk geliriz ya da bir duruşma salonunda veyahut bir Fırında…O zaman der misiniz bana Elif öğretmenim, ben çok güzel bir insan oldum! Ahlaklı oldum, vicdanlı oldum, insan oldum öğretmenim diye. Ben de size derim ki afferin size helal olsun evlat.İşte böyle zorlu topraklarda uçup gidebilme imkanı varken bir ağacın dalına konup sessiz sessiz sizi bekleyen kız çocuklarının hakkını verdiniz. Her kitap kötü bitecek değil di mi evlat?