Tam güneş batarken ay doğar geceye..
Karanlığın aslında olmadığının kanıtıdır ay ve güneş...
Bitmeyecek ışığıyla,ışığın hiç kaybolmayacağını elden ele,bedenden bedene ,gittikleri ve geldikleri her yeri aydın tutmaya söz vermiş bir yolcudur ay ve güneş...
Yanyana olmadılar hiç belkide...
Ayrıydılar...
Ama ayrılık olmayacak kadar aydınlık'tılar...
Birbirlerinin ışığına öyle bir katışmışlardı ki ;yer ışık,gök ışık...
Aleme rahmet ışıkları saça saça,
Gök'ün kuşağından renk şelaleri indirip akarlar yeryüzüne..
Karanlık hiç yoktur onlara...
Işıklarının gölgesi bile ışık...
Kendi yarattığım karanlığa bakınca gölgemi bile karanlığımdan kara görürüm.
Eğer içimde ki ışık ,alemi aydınlatmıyorsa ,nedir ki ışık...?
Güneş kararmaz ,ay gölge bırakmaz.
İnsan! Eğer karanlığı yaratmazsan sana heryer ışık... Senin öyle bir ışığın var ki, dünyaya gelirken getirdiğin ışık gidene kadar yetebilecek bir ışık...
Karanlığınla boğma ışığını, gölgenin ardında bırakma...
Yere degdiği yerde yeri ,gönüle değdiği yerde gökleri aydınlat...
İnsan, sevgi ışığın,merhamet ışığın,umut ışığın karanlık nedir bilmez bilmedi de..Yerlerde yaratılandan göklere kadar ışığınla varsın bu alemde...
Karanlığı unut...
Ama sadece ışığa dair bir umutsun işte bunu unutma...