Melike Fatıma Duygu
@Melikeduygu
Algernon’a Çiçekler, okurken insanı gerçekten sarsan, insan olmak ne demek sorusunu yüzünüze acımasızca çarpan bir kitap. Charlie'nin ameliyatla zekasının artması ona beklediği mutluluğu getirmiyor; aksine, onu kalabalıklar içinde yapayalnız bırakıyor. Çünkü zihni açıldıkça, eskiden saf bir sevgi sanıp gülümsediği o merhametin aslında nasıl da gizli bir alay ve küçümseme barındırdığını fark etmeye başlıyor. Kitabın beni en çok vuran yanı ise tüm bu değişimi dışarıdan bir gözle değil, bizzat Charlie'nin günlüğünden okumamız. O ilk sayfalardaki hatalarla dolu saf yazılarından, yavaş yavaş dünyayı sorgulayan derin bir zihne geçişini ve sonrasında o kahredici çözülüşü adım adım izliyorsunuz. Gerçekten insanın içini paramparça eden bir süreç bu. Kitap bittiğinde ise yutkunarak şu gerçekle baş başa kalıyorsunuz: Zeka bizi bütünlemiyor, sadece etrafımızdaki her şeyin daha net farkına varmamızı sağlıyor. Galiba insan olmak da her şeyi eksiksiz anlamaktan ziyade, hissetmenin o ağır yükünü taşıyabilmekten ibaret.
