Küçükken benim de ailem olsa , şimdiki gibi olmazdım. Bunu sık sık düşünüyorum. Bir ailenin hayatı ne kadar kötü gitse, gene de ana baba insana düşman , yabancı olmaz. Yılda bir olsun sevgi gösterirler. Hiç olmazsa o zamanlar bir yuvan olduğunu anlarsın. Ben ailesiz büyüdüm; belki de ondan böyle ...
Duygusuz oldum.
O sıralar beni üzen bir mesele daha vardı : Ne ben kimseye benziyordum ne de herhangi biri bana . " Tek başımayım, ama onlar hep birlik." diye düşünmekten kendimi alamıyordum.