Beni sana getirecek bir yol bulmuştum, karanlıktan aydınlığa kavuşacaktım. Bu yolu umutla, sevinçle kazmış, kendimden de bir şey katmıştım. Beni sana getirecek bu yola çıkmak üzereyken "gelmiyorum" sözüne çarpıyorum şimdi , sendeliyorum elbet. Bir çırpıda yüreğimle açtığım bu yolu kapatmak , ağır ağır dönmek , vazgeçmek zor geliyor biraz , elbet yüreğim sızlar.
Her şeye rağmen deyimi bu mektuba gerekirdi işte deyimin kendi de güzel , değil mi ? "Rağmen" de bir çatışma , bir yaşam var, oysa "her şey" de bir yok oluş.