“Hatalar yaptım, baba. Ama bu hatalar senin düşündüğün şeyler değil. Artık bir gün benim bakış açımı anlayacağını umut etmekten bıktım. Ayrıca senin olmamı istediğin kız evladı olmaya çalışmaktan ve seninle kavga etmekten de bıktım. Sonuç olarak ben seni tanımıyorum ve sen de beni tanımıyorsun. Sevdiğim babam, annemle beraber öldü ve geriye benim itaatimi, öfkemi ya da karşı koymamı hak etmeyen bir adam kaldı.”
-"Fazla itaatsizsin. Eğer kız kardeşlerini daha çok seviyormuş gibi görünüyorsam, sadece onlar itaat ettiği için. Sinirlenmeme neden olacak hiçbir şey yapmıyorlar.”
-“İtaat etmek sevgi değildir, baba. Kızını istemediği bir evlilik yapmaya zorlamak sevgi değildir.”
“Neden kendini mahvetmenin peşinde koşuyorsun?” Babamın göğsü inip kalkıyordu, yüzü kıpkırmızı olmuştu.
Ona kendi sorumla cevap verdim: “Neden benden bu kadar çok nefret ediyorsun?”