“Sevgi ancak iki insan birbirlerine varlıklarının özünden bağlanır, her biri kendini varlığının özünden tutarsa gerçekleşir. İnsan gerçeğinin de canlılığının da sevgisinin temeli de işte bu “özden tanıma” deneyimidir. Böyle oluşan sevgi sürekli meydan okumadır, bir köşede dinlenme değil; çabalama, hareket etme, beraber çalışmadır. Öyle ki uyum ya da çatışma, neşe ya da üzüntü bile ikincil kalır
Taocu düşüncede , Hint ve Sokrates düşüncesinde olduğu gibi, düşüncenin varacağı en yüksek nokta hiçbir sey bilmedigimizi bilmektir. "Bilmek ve hala bilmediğimizi (düsünmek) en yüce hünerdir. Bilmediğimiz halde (bildiğimizi) sanmak hastalktır.”
“Bir şeyin aynı şeye, aynı hususta, aynı anda hem ait olması hem de olmaması olanaksızdır. Diyalektik itirazları karşılamak için başka hangi özellikleri eklersek ekleyelim durum aynıdır. Bu, şu halde tüm ilkelerin en kesinidir..."
Aristoteles