Yaşlanmayı, yürüdükçe kararan, daralan bir sokak gibi hayal etmiştim hep. Kişiliğinin ve onu o yapan her şeyin betonlaşması. “Ama öyle değil, değil mi?”
Patricia başını iki yana sallıyor.
“Her şey devam etmekle ilgili. Olduğunu sandığın, olacağını sandığın kişiye veda etmekle.”
“Tek bir gün bile yaşamanın çok, çok tehlikeli olduğunu hep hissediyordu," diye yazıyor Woolf.
Doğru bu. Ölmek ne kadar kolay. Hayatta olmak ne büyük şans; sadece bir günlüğüne bile olsa.