Onu düşünmekten kendimi alamıyorum, şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken bir şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
Kitabı okuyup bitirdiğimde bir süre elimde kaldı ve alıp bağrıma bastım. Okşadığım Zeze miydi sırtım mıydı bilemedim. Uzun süre etkisinde kalacağım muhakkak. Bu yükle yaşıyor olmak bir yana dursun, bir babanın çocuklar üzerinde bıraktığı etkiyi, onun sevgi dolu avuçları, dünyada sahip olunacak tüm değerlere bedel olduğunu kahramanın gözüyle bir kez daha görmüş olduk. Kalemine sağlık üstadın.