Böyle doğuyor kelimeler.
Kalbimi sevgiye alıştıriyorum ki yer açsin gül ve dikene...
Kelimelerim sufiyane.
Arzularım hissi.
Ve ben şu anki ben değilim buluşmadıkça ikisi: Ben ve dişi ben.
Ey aşk! Nesin sen?
Ne kadar kendinsin, olduğun ve olmadiğın halinle.
Ey aşk! Estir üzerimize gök gürültülü firtinaları ki semavi olanın bedeni olanda vücut bulmasında bizim için sevdiğin şeye varalım.
Ve eriyip git iki yandan taşan bir nehrin ağzında.
Çünkü sen -görünsen de gizlense de- bir şekle sahip değilsin
Biz seni severiz tesadüfen sevdiğimiz zaman Sen gariplerin talihisin..
Şir: Mahmûd Derviş