Bir yerlerde…
Bir başka acının içinde — belki aynı hatayı yaparken, belki aynı yanlışı severken, belki aynı hayal kırıklığına düşerken — yine karşılaşırız.
O zaman bir tebessüm olur yüzümde; çünkü senin yanımda olmanın tek doğal hâli o: acı.
Biz mutluluğu taşıyamadık, Lilyum.
Ama acıyı beraber gömdük içimize.
Ve ben bunun için sana kızmıyorum.
Çünkü bazı hikâyeler böyle yazılır.
Son satırda söyleyeyim:
Sana teşekkür bile etmiyorum.
Çünkü teşekkür, iyileşene edilir.
Biz iyileşmedik.
Sadece alıştık.
Başka bir acıda görüşürüz, Lilyum.
Belki aynı yangında, belki aynı sitemde, belki aynı yalnızlıkta…
Ama mutlulukta değil.
Oraya hiç gitmedik zaten.