Bir hedefe sahip olamamanın başlı başına kendisi yorucudur insan için. Çünkü hedefsizlik insanın durduğu yerde bocalamasına, can sıkıntısı yaşamasına, enerjisini plansızca tüketmesine neden olur ve hayatını hem fiziksel hem de duygusal açıdan yorucu hale getirir.
Bizler modern çağın omzundaki kürküyle dönen sandalyelerde oturan, kuş tüyü yastıklarda yatan ve bunların verdiği gafletten avluya çıkıp gökyüzüne bakmaya tenezzül etmeyen gönüllü mahkûmlarıyız.
Kendi kuralları olmayan bir insan başkalarının kurallarını belirlediği bir hayatı yaşar. Öncelikleri olmayan bir insan da sürekli başka insanların isteklerini yerine getirmek için çabalayıp durur.