Tektim.
Bunca yıllık hayatımın özeti sadece bu kelimeydi. Tek. Büyürken de her şeyle mücadele ederken de tektim. Dilimden dökülmeyen her bir ah, zehirolup içime akmıştı. Bu yüzdendi bu bitmek bilmez öfke, hırs ve nefret. Kendi kendime inşa ettiğim bir kapanda yaşamıştım yıllarca. Büyümüştüm sonra. Kendi etrafıma ördüğüm kapanı parçalamıştım. Artık ayaklarım üze rinde durabilirim, dediğim bir anda ise etrafımda yine bir kapan belirmişti. Bu benim değil, şeytanın eliyle inşa edilmişti.
Bülbülüm altın kafeste, demişti bana. Oysa benimkisi altınla değil, di-kenli tellerle kaplıydı.