Hayat geçici. Her zaman, herkes için. Ölümü bedenlerimizde
taşıyoruz. Ama bunu hissetmek, belli bir ismi olan belli bir ölümü
hissetmek çok daha farklı bir durum.
Sayfa 166
Reklam
Bu beden hata yapmaya başladı. Korkunç ve
tehlikeli tümörler besliyor. Onları yok edemiyor, ortadan kaldıramıyor. Yegane amacını, hayatta kalmayı başaramıyor artık.
Sayfa 165
Budistler, olümü sol omzunuzda taşıyarak yaşamanızı
ö"nerirler; ben ise bazen her iki omzumda birden taşıdığımı ve
hatta bedenimin içine sızdığını hissediyorum. Elbette, aslında
başından beri oradaymış.
Sayfa 164
Koşarak, babamın köşeye dayalı büyük deri koltuğunun arkasına
saklandım. Sonsuza kadar burada kalacaktım. Ölüm, burada
beni bulamazdı.
Sayfa 164
Şu an yaşıyorum ve önemli olan bu.
Hayat geçici. Her zaman, herkes için.
Benim işim, ölene kadar yaşamak.
Benim işim, bedenimle barışmak, onu her şeyiyle sevmek. Böylelikle, temelim sabit olduğunda, elimi güçlü ve cömert bir biçimde
uzatabilirim.
Sayfa 161
Reklam