Televizon için hakkında bir belgesel hazırladığım ressam
Edouard Pignon'un bir anekdotunu hatırlıyorum. Zeytin ağaç
larının gövdelerini resmederken bir çocuk geçiyormuş; tablosu
na baktıktan sonra, ona: "Bu yaptığın hiçbir şeye benzemiyor"
demiş. Pohpohlanan Pignon: "Bana en güzel iltifatı yaptın, baş
ka hiçbir şeye benzemeyen bir şey yapmaktan daha zor bir şey
yoktur."
Çocuklarım kimseye benzemiyorlar. Sürekli diğerlerinden
farklı olmaya çalışmış birisi olarak bu durumdan memnun ol
malıydım.
Sayfa 69
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne zaman bir mağazaya kıyafet bakmak için girsem, bana:
"Bu çok beğeniliyor, on tane kadar sattım dün" demeleri, satın
almamam için yeterli oluyordu. Diğerlerine benzemek istemi
yordum.
Sayfa 69
Engelli bir çocuğun ölümünün insanı daha az üzdüğünü düşünmemek gerek. Böyle bir çocuğun ölümü, normal bir çocuğun ölümü kadar üzücüdür. Hiç mutlu olmamış, dünyaya sadece acı çekmek için ufak bir gezinti yapmaya gelmiş olan birinin ölümü korkunç bir şeydir.
Bir gülümseyişinin anısını saklamak bile çok zor.
Sayfa 62
Bir gün onu kaybettik.
Geceyi, ölü yaprakların teker teker altına bakmakla geçirdim.
Sonbahardı.
Rüyaydı.
Sayfa 61
Onu gezdirirken sadece ayaklarını görebiliyor, artık gökyüzünü bile göremiyor. Bir an, ayakkabılarının uçlarına küçük aynalar yerleştirmeyi hayal ettim, gökyüzünü yansıtacak dikiz aynaları. Omurgasındaki eğrilik arttı, yakında nefes alma sıkıntılarına yol açacak. Omurgasını düzeltmek için riskli bir ameliyat geçirmesi gerekiyor. Risk aldık, tamamen doğruldu. Üç gün sonra, ölüverdi. Sonuç olarak, gökyüzünü görmesini sağlayacak olan ameli
yat, başarılı oldu.
Sayfa 59