“Geçemezsin,” dedi. Orklar taş gibi duruyor, etrafta çıt çıkmıyordu. “Ben Gizli Ateş’in hizmetkârıyım, Arnor’un alevini kullananım. Geçemezsin. Kara ateş seni kurtaramaz, Udûn’un alevi. Gölge’ye geri dön! Geçemezsin”
“Ash nazg durbatulûk, ash nazg gimbatul, ash nazg thrakatulûk agh burzum-ishi krimpatul”
Hepsine hükmedecek Bir Yüzük, hepsini o bulacak
Hepsini bir araya getirip karanlıkta birbirine bağlayacak
O güne dek pek az ölümlünün görmüş olduğu kişiyi işte böyle gördü Frodo; Elrond’un kızı Arwen’di bu, onda Luthien’in çehresinin yeniden dünyaya geldiği söylenirdi; ona Undómiel derlerdi, çünkü halkının Akşamyıldızı idi.
Gencecikti kadın, ama sanki değildi de. Kara saçlarının örgülerine kır değmemişti, beyaz kollarıyla berrak yüzü kusursuz ve düzgündü; yıldızların ışığı idi bulutsuz bir gece gibi gri parlak gözlerinde görülen; yine de bir kraliçe gibi duruyordu, yılların getirdiği nice şeyi tanımış gibi bakışlarında düşünce ve bilgi vardı.