Her yeni memuriyete başlarken umdelerimi tekrar gözden geçirmek, ahtlarimi tazelemek benim için bir âdet oldu. Demin yine öyle yapıyordum. " Vicdanımın sesini daima dinleyeceğim" cümlesini okurken gayr-i ihtiyari gözlerimden yaş geldi.
Kitaplarından başını kaldırmıyor, kimse ile ahbap olmuyordu. Kendi yaşında çocuklara mahsus olan neselerden, huzunlerden, hoppaliklardan onda eser yoktu, yaşlı başlı bir insan gibiydi. Kalbi bütün sevgilere, umitlere kapanmıştı...