Yazarken sema karanlık ruhum için sabah yok
El kalemde mumları yak eski kadehe şarap koy
Ankara’da deniz bende uçmak için kanat yok
Hiçbir şiirin içinde bu ruhum gibi sanat yok...
Öğreneceksin beni sevmeyi
Unutmasan da geçmişi
Yaşanmışı ve bitmişi
Duyacaksın sesimi senin çarpan yüreğimi
Üzüleceksin, işte o zaman
Boşa oyaladın zamana beni
Görmeye yeni, yeni başladın
Anlatınca ben kendimi.
Bana boş laf anlatma, kalbin taşa dönmüş senin
Bak o sözler sahteymiş, aşkın da yalanmış senin
İki günlük dünya koş, onlar kölen olsun hadi
Bir günün yok kaktüssün, ruhum boyun eğmez sana...