Merve
@Merve35_
İzmir
Şu anda okuduğu kitap
Bu kadar acıyı çekmeye neden layık olduk ve hâlâ bunları neden çekiyoruz? Şüphe yok ki biz, mesut bir zamanın, yüzü gülen bahtlı çocukları değiliz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yıllardan beri her türlü felaketin ağır yumruklarıyla harap olan şu zavallı yurdun ve şu zavallı milletin bütün iniltileri ve yakınışları, şu anda ruhuma aksediyor ve bu matemli inilti, beni acıklı bir düşünce yığınına atıyordu.
Yunanlıların ve yerli Rumların Gemlik civarında yaptıkları zulüm ve işkenceden muzdarip olan birçok kimse İstanbul'a hicrete (göçe) başladı. Bunların Davut Paşa Kışlası'na yerleştirilmek üzere arabalarla götürüldüklerini gördüm. Zavallılarda eşya ve malzeme namına kurtarabildikleri hiçbir şey yok. Ne yatak, ne yastık, ne yiyecek, ne giyecek. Yalnız kendileri, çırılçıplak. Ancak köylerinden çıkıp canlarını kurtarabilmişler. Sefil Yunanın ve Rumların meydana getirdiği bu alçak ve şeni (utanç verici) halleri unutmak mümkün mü?
Bu memlekette fırkacılık duygusu ve hırsı, bütün memleket ve millet duygusunun üstünde.
Eve gelirken bir vakaya şahit oldum: Boş kamyonla Topkapı istikametine giden dört-beş Fransız neferi, Taşkasap semtinde ufak bir çocuktan simit aldılar. Parasını vermeyip arabayla hızla kaçıp gittiler. Çocuk ağlayarak kaldı.