Reklam
zor günlerin akşamlarında, herkes ne kadar güçlü
olduğunuzdan bahsederken, siz eve dönerken
yolda ağladıysanız, bunları birine anlatamadıysanız,daha bir yalnız geliyorsunuz kendinize. bak bunlar benim yüklerim, ağır geldiler bana, birazını alsan
olmaz mı diyemiyorsunuz kimseye...
Dün kendi kendime düşündüm !
Bu dünya gerçekten bir kurtlar sofrası mı ?
Bu düzen sadece merhameti olanı mı ezer,
yoksa hayatta kalanlar hep güçlü olanlar mı ?
Sonra birden Edmond Rostand'ın satırları geldi aklıma.
Kendi kendime sordum !
Sağlam bir arka bulmadan olmuyor mu bu hayat ?Bir yere tutunmadan, birinin önünde eğilmeden yol yürünmüyor mu gerçekten ?
Herkesin yaptığı işleri yapmak...
Birilerine yaranmak...
Sesini biraz kısmak, biraz şekil almak..
istemem...
İnsan bazen sadece
kimseye benzemeden yaşamak ister.
Ne şöhret, ne büyük laflar...
Sadece aksam başını yastığa koyduğunda
"kendim gibiydim" diyebilmek.
Şarkı söylemek...
Düş kurmak...
Tek başına yürümek...
Varsın yolun yavaş olsun.
Varsın boyun bir söğüt kadar uzun olmasın.
Kendi ayakların üzerinde duruyorsan,
bu zaten yeter...
Siz bakmayın benim "O herşeyi halleder" denilen kişi olduğuma...
Bir gece vardı,
Ben o gece kendimi bile bulamamıştım.
Sonra da kimseyi aramadım zaten...
Reklam