Gece yarısı kütüphanesi bana yaşamanın sırf yaşamak olduğu için değerli olduğunu, ve pişmanlıkların gereksiz olduğunu, hala nefes alıyorken yaşamaya gerçekten değer vermemiz gerektiğini öğretti. Harbi harbi yaşamayı hiç sevmeyen bana ve nora ya kitabın sonunda " Yaşıyorum" dedirterek adeta nefes aldırdı. Ve sanki bir aydınlanma geldi o an. Harbiden yaşamak güzel şey aslında Yaşıyorum diyebilen. Bunu farketmek için ölümü hissetmek de ayrı bişey. Yani kitapta bile ölüm burnunun ucuna gelmeden yaşamanın kıymetini anlamayan Nora da kendimi gördüm. O halde iyi ki yaşıyorum. Teşekkürler Tanrım