insan nisyanın kölesiydi, bir yaptığını tekrar, tekrar ve tekrar yapardı. Yaradan, adına insan denen bu garip mahlûka kul olduğunu hatırlaması için bir hata payı bırakmıştı ve belki de bu yüzden onun adı insandı.
Reklam
İstiyorsan Hakk’a varmayı,
Meslek edin gönül almayı,
Bırak saraylarda mermer olmayı,
Toprak ol, bağrında güller yetişsin.
İnsan, yaşamı kendisi mi seçerdi? Yoksa seçilmiş ya da armağan ve ceza olarak sunulmuş yaşamda sahnesini bekleyen bir oyuncu muydu sadece? İnsan nasibinin neresinde bulunuyordu; ortasında mıydı hep koşturarak, yoksa kıyısında mıydı hep bekleyerek? Masallar, meseller, efsaneler, sırlar, gizemler, düşler bize geçmişten geleceğe uzanan bir köprü olabilir miydi? Ya da hayatımıza girerek, bizden kendine katarak misaller mi verirdi geleceğe?
Acaba… acaba, sevilen, adı aşk diye ilan edilen, her yerde gizli ya da aşikâr, sürekli ya da arızi duygular ittisal edip bu hissi mi oluşturuyordu? Lahuti ve ulvi bir esintiydi duyduğu. Asildi. İzahı kolay değildi.
"Her şey ve herkes ne kadar büyük ve şaşaalı görünüyor," diye geçirdi içinden. "Oysa bu büyük ve gösterişli kasaba ne kadar küçük; benliğin, arzuların ve ihtirasların küçülttüğü ben ne kadar da büyüğüm!"
Reklam