Aslı Özgür
@Meteasli
Mavide Beyaz Halka
Asi'l Aşk
KÜL isimli kitapların yazarı
Şu anda okuduğu kitap
İyi ki 1k'de yolumuz kesişmiş dediğin okurları etiketle!Alıntı
biR’ münZ’evî üstâd… Estağfurullah 🙏
Ben her insanın bir başka insanla yolunun kesişmesinin bir nedeni olduğuna inanıyorum.
Aslı Özgür isimli okura yanıt verildi
Aslı Özgür
biR’ münZ’evî üstâd… Estağfurullah 🙏Reklam
İyi ki 1k'de yolumuz kesişmiş dediğin okurları etiketle!Alıntı
Ben her insanın bir başka insanla yolunun kesişmesinin bir nedeni olduğuna inanıyorum.
Aslı Özgür
Mikail Bey sizin nezdinizde
Burada varlığı ve kattıkları değerlerle hoş seda bırakan ' iz' daşlarıma
Sevgi ve selamlar sunuyorum.
Mikail Balcı
✯Bellisperennis✯
Alper Turgay
✿Ebru✿
Ali
Atilla
biR’ münZ’evî üstâd…
Gökhan Çelik
Dr. M.Kürşad
Yahya Saygan
Mikail Balcı
✯Bellisperennis✯
Alper Turgay
✿Ebru✿
Ali
Atilla
biR’ münZ’evî üstâd…
Gökhan Çelik
Dr. M.Kürşad
Yahya SayganSezon başladı
Ekonomi alt üst 🤭
Yapmayın düğün, nişan
Masrafımı arttırmayın
😁
Aslı Özgür
Bu iletinin neyini kaydettiniz ?
Ne enteresan birikimler var
🤭
Aynı Duygunun İzinde
Alper Turgay Selam olsun, o hislere 🫶
Şiiri hep sevmişimdir. Çok şiir okudum demek istemiyorum çünkü şiir sayıyla ölçülen bir şey değil. Ve açıkçası ikinci defa bir şiir kitabına inceleme yazıyorum. Çünkü şiirin duygusunu, insanda bıraktığı izi nasıl anlatmak gerekir, bunu ben de tam olarak bilmiyorum.
Yıllardır farklı yazarların, farklı şairlerin pencerelerinden dünyaya bakmaya çalıştığımı söyleyebilirim. Buna rağmen şiirlerde beni en çok etkileyen şeylerden biri hep aynı oldu. Şair bir dizeyi yazarken ne gördü, ne yaşadı, ne hissetti bilmiyoruz. Belki bir pencerenin önünde duruyordu. Belki denize bakıyordu. Belki yalnızca bir anıya, bir hayale ya da gerçekten bir kişiye. Ama şiir yayımlandığı anda o pencere artık yalnızca ona ait olmaktan çıkıyor.
Herkes aynı şiire başka bir yerden bakıyor. Hatta bazıları baktığı yerin bir pencere olduğunun bile farkında olmuyor. Belki şair denizi anlatıyordur, okur ayrılığı görür. Belki şair bir vedayı anlatıyordur, okur umudu bulur. Belki şair yalnızlığı yazıyordur, okur aşkı okur. Ve bence bunların hiçbiri yanlış değildir. Hatta olması gereken de budur.
Ben 
Mavide Beyaz Halka’yı okurken bunu birçok kez düşündüm. Beni buna iten şey ise kitap boyunca hissettiğim o ortak duyguydu. Okuyacak olanlara sürprizi kaçırmamak adına duygunun kendisini söylemek istemiyorum ama başından son şiire kadar devam eden güçlü bir tekrar hissi vardı. Sanki zihne takılmış ve yıllardır çıkmayan bir düşünce gibi. Şiirler değişiyor, dizeler değişiyor ama o duygu okurun peşini bırakmıyor. Bir süre sonra şiiri okumaktan çok o duygunun içinde yaşamaya başlıyorsunuz. Ve insan ister istemez şunu düşünüyor; belki de bu duygu yalnızca okurun değil, şairin de peşini hiç bırakmadı. Belki bu yüzden şiirler değişse de öz aynı kaldı. Çünkü bazı duygular yaşanıp bitmiyor, insanın içinde kendine bir yer bulup
Mavide Beyaz Halka’yı okurken bunu birçok kez düşündüm. Beni buna iten şey ise kitap boyunca hissettiğim o ortak duyguydu. Okuyacak olanlara sürprizi kaçırmamak adına duygunun kendisini söylemek istemiyorum ama başından son şiire kadar devam eden güçlü bir tekrar hissi vardı. Sanki zihne takılmış ve yıllardır çıkmayan bir düşünce gibi. Şiirler değişiyor, dizeler değişiyor ama o duygu okurun peşini bırakmıyor. Bir süre sonra şiiri okumaktan çok o duygunun içinde yaşamaya başlıyorsunuz. Ve insan ister istemez şunu düşünüyor; belki de bu duygu yalnızca okurun değil, şairin de peşini hiç bırakmadı. Belki bu yüzden şiirler değişse de öz aynı kaldı. Çünkü bazı duygular yaşanıp bitmiyor, insanın içinde kendine bir yer bulupAslı Özgür isimli okura yanıt verildi
Aslı Özgür
Alper Turgay Selam olsun, o hislere 🫶Aynı Duygunun İzinde
Şiiri hep sevmişimdir. Çok şiir okudum demek istemiyorum çünkü şiir sayıyla ölçülen bir şey değil. Ve açıkçası ikinci defa bir şiir kitabına inceleme yazıyorum. Çünkü şiirin duygusunu, insanda bıraktığı izi nasıl anlatmak gerekir, bunu ben de tam olarak bilmiyorum.
Yıllardır farklı yazarların, farklı şairlerin pencerelerinden dünyaya bakmaya çalıştığımı söyleyebilirim. Buna rağmen şiirlerde beni en çok etkileyen şeylerden biri hep aynı oldu. Şair bir dizeyi yazarken ne gördü, ne yaşadı, ne hissetti bilmiyoruz. Belki bir pencerenin önünde duruyordu. Belki denize bakıyordu. Belki yalnızca bir anıya, bir hayale ya da gerçekten bir kişiye. Ama şiir yayımlandığı anda o pencere artık yalnızca ona ait olmaktan çıkıyor.
Herkes aynı şiire başka bir yerden bakıyor. Hatta bazıları baktığı yerin bir pencere olduğunun bile farkında olmuyor. Belki şair denizi anlatıyordur, okur ayrılığı görür. Belki şair bir vedayı anlatıyordur, okur umudu bulur. Belki şair yalnızlığı yazıyordur, okur aşkı okur. Ve bence bunların hiçbiri yanlış değildir. Hatta olması gereken de budur.
Ben Mavide Beyaz Halka’yı okurken bunu birçok kez düşündüm. Beni buna iten şey ise kitap boyunca hissettiğim o ortak duyguydu. Okuyacak olanlara sürprizi kaçırmamak adına duygunun kendisini söylemek istemiyorum ama başından son şiire kadar devam eden güçlü bir tekrar hissi vardı. Sanki zihne takılmış ve yıllardır çıkmayan bir düşünce gibi. Şiirler değişiyor, dizeler değişiyor ama o duygu okurun peşini bırakmıyor. Bir süre sonra şiiri okumaktan çok o duygunun içinde yaşamaya başlıyorsunuz. Ve insan ister istemez şunu düşünüyor; belki de bu duygu yalnızca okurun değil, şairin de peşini hiç bırakmadı. Belki bu yüzden şiirler değişse de öz aynı kaldı. Çünkü bazı duygular yaşanıp bitmiyor, insanın içinde kendine bir yer bulup
Mavide Beyaz Halka’yı okurken bunu birçok kez düşündüm. Beni buna iten şey ise kitap boyunca hissettiğim o ortak duyguydu. Okuyacak olanlara sürprizi kaçırmamak adına duygunun kendisini söylemek istemiyorum ama başından son şiire kadar devam eden güçlü bir tekrar hissi vardı. Sanki zihne takılmış ve yıllardır çıkmayan bir düşünce gibi. Şiirler değişiyor, dizeler değişiyor ama o duygu okurun peşini bırakmıyor. Bir süre sonra şiiri okumaktan çok o duygunun içinde yaşamaya başlıyorsunuz. Ve insan ister istemez şunu düşünüyor; belki de bu duygu yalnızca okurun değil, şairin de peşini hiç bırakmadı. Belki bu yüzden şiirler değişse de öz aynı kaldı. Çünkü bazı duygular yaşanıp bitmiyor, insanın içinde kendine bir yer bulupAslı Özgür
Alper Bey şiirleri incelerken sadece zatım nezdinde bir şairi değil toplumca ortak bir duygu hafızasını irdelediniz.
Ne mutlu bana ki düşünen, düşündürebilen ve bunu rahatlıkla ifade edebilen kıymetli bir kalem tarafından merceğe alındım.
Mavide Beyaz Halka cenin şiirler cesaret emaresi bir kitap sonun başlangıcı idi.
Kadın şair tanımlaması işin içine girince zaten otomatik olarak şiirlere daha hassas ve merhametli bakılıyor.
Memnun edicidir ki farklı cins kalemdaşım olarak siz bunu onurlandırıcı bulurken ilaveten cinsiyetsiz ve tarafsız bir okuma yaparak da adil davranmışsınız.
Emeğinize, kaleminize ve en önemlisi o güzel yüreğinize sağlık.
🖤
Reklam