Bir zamanlar, aynı kökten beslenen iki çiçek vardı.
Biri dağın yamacında açan bir edelweiss gibiydi; ulaşılması zor, vakur ve güven veren. Ona her baktığımda aklım konuşurdu:
Olmadığımı hissettiğim yerlerden çekilmek, sandığım kadar zor olmadı; zor olan, o yerlere ait olduğuma kendimi ne kadar inandırdığımı fark etmekti. İnsan bazen yokluğunu bile varlık sanıyor,