Mevlüt Çabak
@Mevlannn
Bize yabancı olanın yaratıcı değerini küçültmeye alışkınız; onu kendi kültürümüze, kendi entelektüel dizgelerimize mal etmek için kendi kavramlarımızın tezgahına yatırır, keser biçer, tanınmayacak hale sokarız.
İçinde, insanla insan arasındaki akrabalığın, ırk ve çıkar beraberliğinde olduğu gibi arızi ve yüzeysel ögelere değil de, çok daha derin, çok daha esaslı değerlere dayandığı bir toplumla ilk kez karşılaşıyordum. İnsanla insan arasındaki yolu tıkayan yalnızlaştırıcı engellerin hepsini bir çırpıda kaldırıp atan dünya görüşünün sağladığı köklü bir akrabalıktı bu.
'' Hayır Zeyd, hayır! Sen ve ben, kendimizi rüzgarın estiği yöne bırakıyoruz evet, bırakıyoruz; çünkü ne istediğimizi biliyoruz: kalplerimiz biliyor ne istediğini, hatta düşüncelerimiz biraz yavaş izlese de onları; sonra düşüncelerimiz de kalplerimizin tutuştuğu yola giriyor ve işte o zaman artık bir karara vardığımızı anlıyoruz. ''
Nesnel gerçek ne olursa olsun alem her birimizde, sadece zihinlerimizde yansıyan biçimiyle ve ancak belli ölçüde kendini açığa vuruyor; ve dolayısıyla her birimiz '' realiteyi'' yalnızca kendi özgül varoluş deneyimimiz çerçevesinde algılayabiliyoruz...
Ve sonra her şey kararıyor, derin bir kuyuya düşüyor, düşüyorum; öylesine hızlı düşünüyorum ki havanın akışını duyuyorum kulaklarımda; sonra bu akış bir uğultuya dönüşüyor, kapkara bir uğultuya, ya da uğuldayan bir karanlığa, koyu, kopkuyu...