Birini sevmek yalnızca güçlü bir duygu değil; aynı zamanda bir düşünce, bir yargı ve verilmiş bir sözdür. Eğer sevgi sadece duygudan ibaret olsaydı, karşılıklı verilen ‘sonsuza kadar sevme’ sözlerinin hiçbir temeli kalmazdı.
Eğer birini seviyorsam herkesi seviyorumdur; dünyayı, yaşamayı seviyorumdur. Eğer birine "Seni seviyorum" diyebiliyorsam, "Sende herkesi seviyorum, seninle tüm dünyayı seviyorum, sende aynı zamanda kendimi de seviyorum" da diyebilmeliyim.
Anne sevgisi, çok özel yapısının sonucu koşulsuzdur... Anne, yeni doğan bebeği... kendi çocuğu olduğu için sever... Koşulsuz sevgi sadece çocukların değil, tüm insanların en derin özlemidir...
Diğer yanda ise, kişinin değerlerinden dolayı hak ettiği için sevilmesi... yerini kuşkuya bırakır... Burada sevginin her an bitivereceği korkusu vardır...
İster büyük ister küçük olalım, hepimiz kuşkusuz ana sevgisine tutunmanın özlemi içindeyiz...