Muhammed yanık
@Mhdynk
Est res magna tacare(sesiz kalmak büyük şeydir.)
'Annen yoksa kimsen Yok' demişti,Amca..
Bu cümleyi iliklerime kadar işlemiştim o gün.annesizligi ve annesizligin hissettirdiklerini.akrabalari, arkadaşlari,ailemi geçtim kendime dâhi yabancılaşmistim . çünkü ben kendimi bildim bileli hep annesi olan bir çocuktum.Annesiz bir beni benimseyemistim ki.. kaç ölüm adını degistirir, kaç hayat sulasam yeniden yesertir seni...
Bir daha asla sevilmiycegimi hissettim o an üzerine attığım her toprağın biraz daha altına görmüşüm kendimi.
Bilindiği gibi anne ektik sanıyordum toprağa, dünyanın bütün anneleri bize oğlum desin diye..anne ektik toprağa, dünyanı bütün anneleri bize kızım desin diye....
Reklam
Ben biraz hassas bir insanım kendim böyle üzülürüm kırılirim ama başkasını kırmam diye başlayan tevazu gibi görünen cümleler vardır.insanin Kendi kalbide Bir kalp degilmidir? kırıldığında onun hesabinida Allah sormazmi ? çünkü insanın kalbi kendisine ait değildir Allah'ın beyitidir.insan Kendi kalbinde de kırıldığında da ben bu kalbî de kırdım diye düşündüğünde bakın ezberler o Zamanfarklı Bir noktaya geçecek...
Eyvallah demeyi bileceksin,
Gecmişi taşımıycaksın yarına bazen..
Yeniden başlıycaksın hayata..
Yerinde saymakla olmaz,
Yeni ufuklara acılacaksın,
Yeni yollara..
Şans tanıycaksın kendine bir kez Daha..
Olmadımı,
Bırak olmasın,
Umutla yaşamak bile yeter bazen insana...!
Yaşamak hep böyledir
Su biter, seller durmaz...
Bazen sıgınmak istersin bir yerlere, güvenli kuytu köşelere, bazende bir kalbin derinliklerine...
Bazen hep eksiktir birşeyler, bazen de oldugundan fazla, mutlumudur sanki herkes, ya da mutlulugumu oynar insan..
Hangi sahne de oynadığını bilmediğin rollerdir belkide senin İcin yazılan hayat sahnesi, hüzün sahnesi, belkide sevginin sahnesi..
Öyle ya da böyle gecer hayat oynarsın rolünü oyuncuda sen, seyirci de senn..
Bu mudur istedigin hayat hic sordun mu kendine tam da neresşndeyim icimde mi ya da hicbir yerindemi?
Güneşi hic sarmaladın mı yüreğinde ya da buz kesti mi ellerin, titredimi kalbin kuzey rüzgarların da, ya da ayazda kaldımı umutların...
Belkide aradagın mutluluk hikayenin en başında, ya da romanın ortasında, belkide filmin en sonunda..
Sorsalar sonsuz mutluluk var mı diye, sonsuz hayat varmı ki mutluluk olsun, ama icinde mutlaka huzur olsun.
Sevdasına türküler yakılıp şiirler yazıldığı bir devirden, demini almamış yalan sevdaların cirit attıgı garip bir zamana yolculuk etmiş gibi hissediyorum.
Ruhum kimsesiz sokaklara atılmış bir pacavra,
Herkes yabancı ve korkak...!
Benimle bitseydi keşke..
Şimdiler de herkes bir garip, topluca intahar gibiyiz..!
Vakitlerin yetim kaldıgı anılar biriktiriyoruz göğüs kafesimizde..
Nerden geldigimi bile hatırlamazken
Gideceğimiz yerler İcin hayeller kuruyoruz..
Korkularla yatıyor, caresizlikler icinde uyanıyoruz.
Hergün biraz daha ölüyoruz ama inadına hızla cogalıyoruz.
Acılara alıştıkça sevinçlerimizi unutuyoruz..
Ve biz buna yaşam diyoruz.
Kimisi gün yüzü görmeden bi care sürdürürken hayatı,
Kimiside yalanlar üzerine kurdugu sahte sevdalara süslü yapay cennetinde arar mutlulugu.
Ve biz buna yine yaşam diyoruz,
Yaşamaksa tabi...
Reklam