Heveslerim,
Beklentilerim,
Ertelediklerim,
Kursağımda kalmış kelimelerim,
Kacırmılmış bakışlarım,
Gizlediklerim,
Susuşlarım ve istemsiz veda edişlerimle
Tamamlanmamış bir cümleydim sanki...
Bütün anar asildir!
Benim anamda,
Elleri nasırlı, başı dikti
Bir söz var bizim anadolu da
Emek alın teridir.
Dogdu dogalı hep kahır hep cile
Sayfalarca yazsamda nafile
Hayatın onca rengi varken
Kara düşmüş kadarine
Yorgun sırtını dayadıgın duvar olsam
Hak mı, ödeyemem hakkını asla anam.
Yılların yükünü taşıyordu cocuksun yüzün
Degişmeyen tek şey gökkuşağı gözün.
Bir iki cümleyle anlatmak niyetinde degilim
Senin yanında ben kör bir cahilim.
İlk ana diye konuştu bu dil
Duyuyormusun daların ardında seninle atan yüreğimi
Bırak yeniden cocuk olayım kucağında
Sımsıkı sarılıp uyumak istiyorum yanında
Ellerinin kokusunu sal rüzgarla birlikte
Kimse senin gibi sevmemekte
Topragım suyum nefesim
Kirlenmiş dünyaya biraz daha gülermisin
Kavga cıkarsın diye sustugum zamanlar, kırılmasın diye yuttugum konular ve kaybetmemek İcin altdan aldıgım insanlar oldu. Şimdi anlıyorum ki bazı kavgalar cıkmalı, bazı kalpler kırılmalı ve bazı insanlar kayıbedilmeliymiş. Sürekli gönül yapmaya calışılınca zaten kıymetin kalmıyormuş....