Ağrılarımı anlamaya çalışırken kalbin de beyni olduğunu, algılayıp üzülebildiğini öğrenmiştim. Çok üzgün olduğumuzda kalplerimiz bu yüzden sızlar, hatırlar ve fiziksel olarak tepki verirdi. Sanki kalbim onun yaptıklarını hatırlıyor ve tepki veriyordu; kalbim onu tanıyordu.
Varoluşu gereği ürkütücüydü ama daha önce kalbime bir hançer saplamış olması çoktan kaçıp gitmem gerektiğini haykırıyordu. Bense nasıl koşacağım bilmiyordum.