Güne başlıyoruz, zaten kalkmak kış günü işkence…
Sokak mutsuz insan kaynıyor bu günlerde.
Herkesin omzunda görünmeyen bir yük, gözlerinde yarım kalmış uykular var.
Soğuk sadece havada değil; kelimelerde, bakışlarda, susuşlarda.
Ama yine de…
Bir yerlerde çayın buharı tüterken, bir camın ardından usulca yağan kar izlenirken,
küçük bir umut kendine yer buluyor.
Belki bir gülümsemede, belki tanımadık birinin “kolay gelsin”inde.
Kış zor, evet.
Ama insan bazen en çok bu mevsimde hatırlıyor:
Isınmak için büyük mucizelere değil,
küçük iyi anlara ihtiyaç var.