insanın kendi küçüklüğünün, zayıflığının bilincine varmasının öyle bir utanç sınırı vardır ki, bunun ötesine geçemeyip kendi utancından muazzam bir haz duymaya başlar...
Ah, görsünler sizin kutsal güzelliğinizi
Gidişimi umursamayan dostlar! Varsın yaşlılıktan ölsünler, varsın yas tutulsun arkalarından,
Varsın bir dost eli kapasın gözlerini!
İyilik tohumunuzu, 'sadakanızı', hangi biçimde olursa olsun, iyiliğinizi başka birine verirken, ona benliğinizin bir bölümünü vermiş ve onunkinin bir bölümünü kendinize almış oluyorsunuz. Karşılıklı olarak kişilikleriniz birbirine karışmaktadır.