Her anne bebeğinin beşiğini sallarken şöyle düşünür: "Mutlu olsun, bolluk içinde yaşasın, herkesin gittiği yoldan gitsin, yeter..." Oysa bizim dadılarımız beşik sallarken yüzyıllardır aynı ninniyi söylerler: "Uyuyup da büyüsün, sırmalı giysiler içinde bir general olsun!"
Hiç kuşku yok ki, kendine güvensizlik ve inisiyatif eksikliği bizde her zaman uygulayıcı insanın en üstün özelliği sayılmıştır, şimdi bile öyledir bu. Peki ama, neden yalnızca kendimizi suçlayalım (bu düşünce bir suçlama sayılabilirse kuşkusuz)?