Hayatımda bu kadar hafif dans etmemiştim. Sanki insan değildim. Dünyanın en sevimli varlığı kollarımın arasındaydı ve onunla sanki havalarda uçuyordum, etrafımdaki her şey silinmişti.
Çocuklar gibi gününü gün eden, oyuncak bebeklerin yanlarında sürükleyen, soyup giydiren, annesinin şekerli ekmeği sakladığı dolabın etrafında büyük saygıyla dönüp duran, nihayet arzu ettikleri şeyi elde edince avurtlarını şişire şişire yiyerek "daha çok isterim! " diye bağıranlar en mutlu kimselerdir. Bunlar mutlu yaratıklardır.