Sadece vicdanımın beni affetmesine ihtiyacım var.
Reklam
Herkes huzur bulurdu. Evet, ruhum dışında. Etrafım neşeyle dolu olsa da ruhumun derinlikleri karanlıkta kalacaktı. Mutlu olmak yetmez, halinden memnun olmak da gerek.
Sevmek ya da sevilmek yeterlidir. Gerisini sormayın. Yaşamın karanlık kıvrımlarında bulunacak başka bir inci yoktur. Sevmek tamamlanmaktır.
İnsanın büyülenmesinin, sevilmesinin, kendinden geçmesinin fazlası olur mu? Yaşamanın fazlası olur mu? Mutluluğun fazlası olur mu?
İnandığı tüm değerler silinip gidiyordu. Kabullenmek istemediği gerçeklikler acımasız takıntılara dönüşüyordu. Artık başka birisi olmak gerekiyordu. Dumura uğramış bir bilincin garip ıstıraplarını çekiyordu. Görmekten tiksindiği şeyi görüyordu. Kendini hiçleşmiş, yararsız, geçmişinden kopmuş, tükenip gitmiş gibi hissediyordu.
Reklam