Mirana Gavami
@MiranaGavami
“Önemli bir bilim adamına yakıştırılan davranışlarımın hepsini unutmuştum. Sesime özel bir hava vererek konuşmayı, aslında önemsiz konular üzerinde uzun uzun tartışmayı bir kenara koymuştum. Bir düş içinde yaşıyor gibiydim.”
“Ama ben onlarin hepsini şaşırttım. Artık bana tamamen tehlikesiz, ve saf bir deliden başka bir şey ifade etmeyen Bay S.'nin yazısını okumadım bile. O, yüreğimde bir kıvılcım çaktırmıyordu. Orada şimdi başka bir ateş yanmaya baslamıştı. Onu bir sivrisinek gibi başımdan savdım.”
“Birden korku ile ürpererek saati anımsadım. Saat hiç ses çıkarmıyordu. Zincirinden çektim. Tabii ki... Durmuştu! Her yıl yeniden kurulmalıydı.
Saati cebimden çıkarttım. Anahtar sokup yirmi kere çevirdim.
İşte tamam! Ses veriyor! Yeni bir yıl için çalışmaya başlıyor…”
“Yaşamıma başlamak için ayaklarımın ucunda parıldayan zaman okyanusunun kıyısında duruyordum. Geleceğin köpüklü dalgaları bir biri ardından ayaklarıma vuruyor, beni ileri gitmeye zorluyordu. Yarin bu ufkun öbür yanina doğru yelken açacağım. Ama biraz ürküyordum. Bir yıldır baykuşumun benim yanımda olmasına alışmıştım. Onun uyarması olmadan yaşayabilir miydim?
Bu olağanüstü okyanus, ben onun üzerinden uçarken ayrımına varılmayacak, küçük bir akarsuya dönüşür müydü?
“Sonra düşündüm. Gerçekten de bitmiş yaşamımı kendi gücümle uzatmıştım. Bir yıl içine koskoca bir ömür sığdırmıştım. Ve önümde nice yıllar vardı. Koskoca bir zaman okyanusu...”