Mehtap karadeniz
@MissAnk
21 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Adamım sevdiğini beyan ediyor.
Başlı başına bir deklarasyon.
Ne var ki ihtiyaç anında
kendisi metafizik bir yokluk.
Numarası mevcut;
arayamıyorum.
“Üzgünüm, gel” cümlesi
henüz icraata dönüşmemiş bir taslak.
Seviyor, evet…
Hatta anlatırken dramatik olarak ölüyor.
Sözleri Nietzsche’den çıkma cesarette,
eylemleri ise dipnot bile olamıyor.
Dilindeki delikanlılık heybetli,
pratikte minör bir tereddüt.
Kükreme teoride var,
sahada evcil bir sessizlik.
Belinde silah taşıyor;
ama cesaretini genelde evde bırakmış.
Aslan imgeleriyle dolaşıp
kedice kararlar alıyor.
Şunu bil adamım:
Ültimatom ikna değil,
acziyetin yüksek sesle okunmasıdır.
Karşındaki koyun değil,
sürü istiyorsan güdebilirsin.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kaç km yol yürürsem göğsümdeki bu ağrıyı unuturum;
ya da seni görme umudunu kaç yüzde aradığımı, nasıl anlatayım bilmiyorum.
Her gece yanına kıvrılıyorum; uyku yok, uyku haram.
Aldığım ilaçların sersemliği mi dersin…
Rüyalarımda hep varsın ama ulaşamıyorum; koyu bir gölge gibi, uzaktasın.
Senin hasretinden bedenim hastalandı vefasız.
Sen… neyse.
Sana nasıl anlatabilirim ki?
Zaten ben anlatsam da sen anlamazsın.
Öyle bir kalbin var ki, bu aşkı taşa anlatsan dile gelirdi;
senin kalbin titremedi bile.
Zaten bu kalple kimseyi sevemezsin, üzülme.
“Yeniden başla” diyorlar.
Soruyorum kendime:
Bu hasta kalbi kimin kapısına götüreyim?
Kimi inciteyim, kime yalandan “seviyorum” cümleleri kurayım?
Hangi vicdan buna razı gelir?
Göğsümde açan bu goncayı sen bilirsin.
Dikenleri kanatsa da emanetimdir,
Sen muhafaza eyle.
Açması için bahçesinin kemale ermesi gerekirse, sabrederim.
Şayet bu fani âlemde ona bir menzil yoksa,
mahşere dek himayene bırakırım.
Gönlüm emanetindir.
Zira ben nefsin yükünü taşıyanım,
Sen nefsimin de sahibisin.