Züleyha yûsuf'a bir mektup yazmaya başlayınca. Yusuf diye başladı, yusuf diye bitirdi.
Ğördü ki hitaptan öteye geçemedi.
Anladi ki aşkın nâmesinde ser-nâmeden öte kelâm yok.
Ve züleyha'nın lüğatinde yusuf'tan öte sözcük yok.
Kelâmım artık sende hükümsüz. Amakelâmımın hükümsüz kaldığı bu yerde beni küçümseme. Bil ki kelâmdan da ötede sadece âh var, âh kidünya onun üzerinde durur, ğök kubbe onun hararetiyle döner.
[Kalbinin sonsuz kalbimin ateşiyle yanmasını diledim. Buna o secde yer gök ve hak şahittir.]