Belki de bu imge, izlediğim çizgi filmlerden ya da okuduğum çizgi romanlardan aklımda yer etmişti. Ama annemin anlattığı Allah iyiliği temsil ediyordu, güzeldi annemin Allahı. Ta ki bana yaşatılanlara bakıp herkesin Allahıyla anneminkinin aynı olmadığını öğrenene kadar. Ve elbette yeryüzünde insanların Allah adına yaptıkları kötülükler de buna eklenince inanmamak hafifletici geldi ruhuma.
Reklam
Özlüyorum, gün geçtikçe daha fazla özlüyorum. Ekrandan dokunuyorum bazen dudaklarına, gözlerine, saçlarına. Ona dokunabildiğim zamanlar bir mucizeymiş, gerçekleşmiş, bitmiş ve bir daha asla tekrarlanmayacak bir mucizeymiş gibi artık. Keşke dokunmayı da biriktirebilseydik, ama öyle olmuyor. Özlemek ise birikiyor, çok birikiyor, hiç durmadan birikiyor hem de...sanki Tanrı sevdiklerimin hepsine duyduğum özlemi içimden çekip aldı da bir tek onun hasreti kaldı geride, bütün özlemleri onun hasretinde tekleştirdi sanki. Öyle bir özlemek.
Gelenler sanki yol boyunca geçtikleri coğrafyanın binlerce yıldır birikmiş tüm kederlerini, acılarını omuzlarına yükleyerek getirmişlerdir.
"Yoldan çıktın, değil mi?" dedi. "Gidemiyorum," dedim. "Gitme," dedi. Gitmedim.
Molla rejiminin bütün cellatları saçının tek teline kurban olsun Mahsa.
Reklam