"Kitap şöyle sonlandı;
Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım."
Okuduğum bir sözde "Bence bir erkek için en büyük ceza, sevdiği kadın tarafından özgür bırakılmasıdır. Bunu çok azı anlayacaktır." diyordu. Sahi gerçekten ceza mıdır bu durum?
"Lalelerin koparıldıktan sonra iki üç santim kadar uzadığı bilgisini öğrendim bugün.
'Acı içindeyken bile zarifsin.
İçin acırken bile ümitli...'
dizeleri geldi aklıma."
"Herkes yaşattığını yaşasın. Kalp kıranın kalbi kırılsın. Hakka girenin kalemi. Üzen, mutlu olacağını sanmasın. Birine taş atanın kendi yolu tıkansın. Ben payıma düşene razıyım."